» عناوین آرشیو وبلاگ
» خرداد ۸٦
» اردیبهشت ۸٦
» فروردین ۸٦
» اسفند ۸٥
» بهمن ۸٥
» آذر ۸٥
» آبان ۸٥
» مهر ۸٥
» شهریور ۸٥
» تیر ۸٥
» خرداد ۸٥
» اردیبهشت ۸٥
» فروردین ۸٥
» اسفند ۸٤
» بهمن ۸٤
» دی ۸٤
» آذر ۸٤
» آبان ۸٤
» مهر ۸٤
» با تو می گويم۱
» سالهاي سبز عاشقي
» با تو مي گويم 2
» آموزش قرآن
» سلاله النبی
» نیایش با خدا
» قصه های نورانی
» ایرسا
» مجنون...
» عشق حسین من را دیوانه کرده
» صفحات انتظار در فراق گل نرگس
» نامه ی مشاور
» منتظرم تا که او برگردد
» شميم يار
» ضحاک مار دوش
» الف-س-ف
» عشقه واقعی
» تو را من چشم در راهم
» منم خدایی دارم
» با تو ولی تنها
» اس ام اس و عشقولانه
» نازنین یار
» نازترین احساس
» عطر نرگس
» دل نامه ها
» جابلقا
» لیست وبلاگ های فارسی
سلام دوستان قدیمی !
از این پس شما می تونید کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو رو در این وبلاگ بخونید :
نظر یادتون نره!
یا علی...
با من عهد شکن دیوانه چه می کنی ؟ ها؟...
بهشت و جهنم را گم کرده ام .مجنون وار به این سو و آن سو می دوم ...
بی نشان من ! این چه بازی است که پایانش نیست هیچ؟
تقصیر منست ... همه هر چه هست ، تقصیر منست ... لطف تو کجاست؟
من بد کنم و تو بد مجازات کنی؟ ... لطف تو کجاست؟ هست ! ..کورم .کورم .نشانم بده.
هربار و همیشه دستم می گیری . نشانم بده . دوباره نشانم بده.
بهشت و جهنم گم شده اند... نشانم بده.!
همه هرچه دارم گم شد... نشانم بده.
دیدم هزارهزار بار لطف تو را گم کرده ام... نشانم بده.
دیدم هزار هزار بار نگاه تو را گم کرده ام.... نشانم بده.
دیدم هزار هزار بار سایه ی مهربان دست تو را گم کرده ام... نشانم بده.
دیدم هزار هزار بار کنارم نشستی ، سرم را بر دامن گرفتی ...
گم کرده ام.... نشانم بده!
دیدم هزار هزار بار. کورم امروز ...نشانم بده.!
کودکانه می دوم . محتاج آغوشی امن و مؤمنم که مرا از پشیمانی نجات دهد.
آه ... چه کنم که محبوب تو باشم؟
مهربانم ! تو که شاید همیشه شاهد رستن و گل دادنم بودی...
کمک کن که اینچنین در غربت دل پژمرده نشوم.
امشب سخت دلتنگ تو ام .. بگویم دوباره ؟...امشب سخت دلتنگ تو ام.
می گریم . با زمین و زمان ، غریبی می کنم .
آشنای همیشه ی من!
رخصتی یا فرصتی تا دیدار...
تو را بخدا رهایم مکن! .... می گریم و دلتنگیم را به اشک شستشو می دهم .
واللــــــــه داغی که با آب دریاها پاک نمی شود .! . هیچ کس جز تو نمی داند چه بر من گذشت ...
محرم اسرارمن ! درمان دلِ شکسته ام!
دست عنایتت را از سرم برندار!... برنمی داری...نشانم بده ! ..ها ؟ نشانم بده! کورم.
نشانم بده .همیشه دیدم و دوباره گم کرده ام....... نشانم بده!
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟...
شاید این جمعه بیاید ..... شاید.
قلم برمی دارم و به انتظار می نشینم
چشم می بندم و به تو می اندیشم
صبر می کنم و منتظر می مانم عزیز دلم !
می نشینم تا ببینم امشب رخصت می دهی که پیش تو بنشینم و بمانم ؟
اجازه می دهی باز برایت بگویم و بگریم ؟
لطف می کنی تا باز کلمات را در پیش چشمانت به تعظیم وادارم ؟ عزیز دلم!
هیچ کس غیر تو نمی داند بر من چه گذشت و چه شد ... حیّ و حاضری عزیز دلم!
دستهای مرا رها مکن!
سخت پریشانم و هرچه می گویم تکرار همان درد کهنه است .بسیار آشفته ام
پناه من ! پناهم ده !
دیدی که چگونه برخاستم و به خاک افتادم ؟ می بینی چقدر بد شده ام ؟
این خاک ، این من ِ من ، این غبار ... می بینی چگونه زمین گیرم کرده ؟
هی باز از تو دورتر می شوم
آسمان من !
آخر این بالچه های ضعیف مرا کی قدرت پرواز می دهی ؟
بگو شاید بدانم : کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
می دانم رهایی من از بی عبوری و سکوت ، بدست من است. می دانم اگر اراده ی رفتن نباشد ، ماندن ناگزیز است . می دانم که کوتاهی از من است ... تقصیر تو نیست .اما منکر اعجاز
نگاهت که نمی شوی ... آخر بی عنایتت ...قدم نمی توان برداشت . این لطف توست .
تقصیر من است... کریمی تو کجاست؟ هست . نشانم بده .
باز هم می دانم که چقدر تصور کردم تقصیر تو نیست .می دانم که چقدر تصور کردم ...اما جز این بود که هربار گم شده ام ، باز نور تو مرا برگرداند؟
جز این است که وقت پاگذاشتن به ظلمت ، دست تو نگاهم داشته ؟
غیر این است که مهربانتر از تو مرا آشنا نیست ...؟
مهربانتر از من به من!
ببین چه آرام و محزون نشسته ام ...ببین چقدر دوریت شکسته ام می دارد ،
ببین چقدر لحظه هایم درد آلودند ...! عزیز دلم !
تقصیر من است ...لطف تو کجاست ؟ هست ... نشانم بده
بودنت از یک سو و گم کردنت از یک سو ...هردو مرا آماج دردو رنج کرده ، دیگر نه طاقت دوری
تو را دارم ، نه طاقت این خوابهای دم به دم که مرا از حضور یاسهای خانه هم دور می کند .
می گویند : صبر کن ! ...تو که اینقدر بی طاقت نبودی ! اما دیگر صبر هم مرا بیتاب کرده ...بگو:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
خوشا موجی ،تشنه ی طوفان ، سر کش و جوشان که می نالد ، زخود غافل ، سپرده دل ، به دریا ها
من همان موجم تو همان طوفان
خوشا برگی ، تشنه ی باران، سرخوش و خندان که می بالد ، زخاک و گل ، سپرده سر ،به رویا ها
من همانم برگم تو همان باران
زشوق تو مستم ، خرابم خرابم زخود در هوایت ، تهی چون حبابم
اگر بی تو باشم ، چو نقشی بر آبم سراسر بیا بان ، سراسر سرابم
چو نیلوفر ، بر تو می پیچم ، بی تو من هیچم
به غیر از غم تو ، گناهی ندارم غمی بهتــــــــــر، نمی دانم
کجا می گریزم ، که راهی ندارم رهی دیگـــــــــــر، نمی دانم
زتو ناگزیرم ، پناهی ندارم که درگاهی ، بجز این در ، نمی دانم
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
بخدا قسم ...دلم را لحظه ای نگذاشتم آرام بگیرد ، بی آنکه از تو یادی کند ... آنوقت های غفلت را نمی گویم .
بهتر از من می دانی اگر دل داشتم که غافل نمی شدم ...
و اگر غافل بودم که دیگر دلی نبود...
عزیز من ! ببخش! به نگاهت ببخش و بگو:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
دلم ...دلم ... اگر دل بود و بماند ... من نیستم...
عصیانگری است ، دیوانه ای شاید ... شاید تنها نام مرا بدوش می کشد.جسمی خسته ، بی دل ،
بی یار ، بی نور ... او از من تنها نه ... او از هیچکس حتی من ، نشانی ندارد ...-دلم را می گویم -
تنها گمنامی است که بی تو... به تاریکی می تازد...
دلم ... دلم را برگیر عزیز دلم ! ... می ترسم ، می ترسم .
من باز پیدا می کنم نام تو را امشب ... این نام بخدا هرگز از یادم گم نبود.
خود را پیدا می کنم...
این لا ابالی بی هواس که هی گوهر یکدانه اش را در کوچه های فراموشی از دست می دهد و با حسرت و اشتیاق پیدایش می کند .
خدا مرا بخاطر این شبها ببخشد
تو پیدا کن مرا ... عزیز دلم ... تو پیدا کن مرا ....
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟....
گفته بودم غم دل با تو بگویم چو بیایی چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
اینبار سکوت می کنم ، گوش می دهم به طنین صدای تو ، به طنین صدای تو که در زمین و آسمان جاریست ... در پی زمزمه ها ی آشنای تو ...
من سکوت می کنم . بگو:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو ؟
امشب بگذار صدایی از این آشوبشان کم باشد. این صدا شاید آشنای تو ، شاید خسته ، شاید یادآور لحظات اشتیاق امشب بر نمی آید .
سکوت ، حریر وار بر لحظه های بی بازگشت این دیدار پرده آویخته است . تو بگو عزیز دلم !:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو ؟
وقتی صدای تو را گم کرده ام چگونه از حنجره آوایی ، ترانه ای ، حتی کلمه ای بر آید ؟ باید از خاموشی خویش به آوای روح افزای تو برسم .آوای آشنای تو ،عزیز دلم !؟
می دانم ... می دانم عاقبت می یابم گوشه ای از این سرای آشوب را که در آن جز صدای تو نیست .
گوش می دهم . و طنین صدای تو را در این هیاهو می جویم . پیدایش می کنم . پیدایش می کنم. عزیز دلم !
نازنین !
تو را در چشمهای مردم جسته ام ... چه می دانم ؟ می اندیشم چشمان تو را می شناسم . من فقط می دانم که نگاه تو آسمانیست و آرامش ، ارمغان چشمهای مهربان توست .
چه می دانم ؟... شاید تو را از چشمهایت بشناسم .
گرچه دیدن چشمان تو چشم می خواهد . چشم بی فروغ .... تاریکی را هم نمی بیند عزیز دلم ....
چشمهای مهربانت را از من دریغ مکن ! بگو:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
گرچه چشمانم بی فروغ ...نگاه کن ! گرچه دستانم تهی ... دلم پر از آوای توست .
عزیز دلم ! اجازه دارم بگویم :
عزیز دلم ؟ عزیزدلم !
دلم را به آواز تو خوگر کرده ام.
سینه ام مملو از آواز توست .دستم خالی .... دلم پر ... عزیز دلم !
راستی ، مهربان آیینه و مهتاب !
می دانی چقدر کودکانه دوست دارم دست مهربانت دستانم را بفشارد؟
همین دستهای خالی ...همین دستها که گه گاه... چه می دانم ...
حضور لحظه هایت را برایم روشن کن .می دانی چقدر مشتاق نگاههای نازنین تو ، چشم در زمین و زمان دوخته ام ؟
می دانی چند هزار بار به امید یافتن نشانی از تو ، کوچه کوچه ی این شهر را گشته ام؟
می دانی با همه بدی ....... چقدر دوستت دارم ؟
می دانی چقدر به انتظـــــــــار مانده ام ؟ می دانی چند واژه را تا بحال برای تبسم محنت دوریت پرپر کرده ام ؟
با همه بدی ..... می دانی چقدر دوستت دارم ؟
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
در وحشت ...در تاریکی ...در غربت ...دستی از جنس نور، همیشه دستان تکیده ام را گرفت و مرا به نور رساند . دستان تو که همیشه و هرگاه حامی دل بی پناه من است.
اجازه دارم بگویم : پدر ؟..... ها؟ ..پدر......
عزیز بی نشانم ! گم کرده ی آشنای هرشبم!
دارم بیاد می آورم چه رندانه به دامم کشیدی در دامی که نه آب بود و نه دانه...
هرچه بود هجران بود و دوری... هرچه بود درد بود و انتظــــــــار .... هرچه بود ، جز تو...
ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد در دام مانده باشد صیاد رفته باشد
امشب حال عزیز گم کرده ای را دارم ، نه آرامش رفتن ،نه پای رفتن
عزیز من ! بگو آخر تا به کجا بار این رنج را به شانه های نحیف من وا می گذاری ؟
عزیز من ! پیش از آنکه خستگی مرا دریابد مرا دریاب!
هرچند خستگی را کنار می زنم تا روزی که شاید تو دستهای بد مرا بگیری ، پیش از آنکه دستهایم خاک را
در آغوش بگیرند ، مرا دریاب! عزیز من !
امشب انگار گم کرده ای دارم ، آرامم کن !
پشت این لبهای بسته چهره ی از غم شکسته
یه نفر غمگین نشسته تا تو برگردی
می خونه نالون و خسته تا تو بر گردی
چشمای من ، در پی فردایی روشن
می ریزه اشکم به دامن تا تو برگردی
لبهای من، داره فریاد از زمونه
شعر دلتنگی می خونه تا تو برگردی
با نگاهم آسمونها رو می گردم به امید روی ماهت تا تو برگردی
روح و جانم به فدای هر نگاهت می شینم بر خاک راهت تا تو برگردی
مونده بر لب آه سردی اشک سرخ و رنگ زردی
از دعا لب برندارم تا تو برگردی
لحظه ها رو می شمارم تا تو برگردی
چشمای من ، در پی فردایی روشن
می ریزه اشکم به دامن تا تو برگردی
لبهای من ، داره فریاد از زمونه
شعر دلتنگی می خونه تا تو برگردی
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟ ...
امشب انگار گم کرده ای دارم...دلم در سینه غوغا می کند.سکوت به لب ،پلک پلک زدن آرام چشمها ، دلم در سینه غوغا می کند .آرامشی در اطراف ما ساکن نیست.
از تشویش و اضطراب ، مثل پرنده ای در قفس مانده ، تن به درو دیوار می کوبم .چه کسی در این قفس را می گشاید؟ تا به این رقص محزون پایان دهد؟ امشب حال مسافری را دارم که چیزی تا رفتن ندارد .
با چشمانی اشکبار به آنچه باقی می ماند ، می نگرم اما باز هم تو را نمی یابم . می گویم که گفتم امشب گم کرده ای دارم ، عزیز گم شده ای ...
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
امشب با من سخن بگو .بگذار طنین صدای مهربان تو آرامش این شب طوفانی شود ،شاید این منِ طوفان زده امشب با واژه های آشنای تو به ساحل امن برسد.
بگذار نام عزیزت تا دم صبح عزیمت ، ذکر دل خسته ام باشد.
عزیز دلم! کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
در بند توام ،آزادم کردی ...خواب بودم ، بیدارم کردی .عزیز ! آخر از دوستی با تو چه بگویم ؟
همین قدر می دانم که آشنایی با تو را با هیچ چیز عوض نمی کنم. آخر بجز تو چه کسی می تواند مرهم
دلخسته هایی باشد که هزار سال فانوس انتظــــــــار بر کرده اند؟
عزیز دلم ! بگو: کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
سر به دامانت می گذارم ، نمی دانم اینبار چه بگویم ؟ چه بخواهم ؟ تو را در این باران بی امان شریک می کنم . تو که هرلحظه مرا شریک بوده ای .
تو که همیشه نزدیک بوده ای ، تو که همیشه پیدا بوده ای ، اینبار می گریم و چشمانم را به تو تقدیم میکنم تا جز برای تو و برای دیدار تو نبارند ...
چه بگویم ؟ عزیز دلم ! آرامم کن ! ... آرام...
مثل باران ...باران...باران چشمها در فراسوی افق سوی یک نگاه مهربان تا ابد ، تا همیشه .
آرامم کن... آرامم کن...آرام. آرام... مثل باران.
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
عطش دیدار تو، دیوانه ام کرده ...واللــــــــه قسم . به زمین و آسمان چشم می دوزم ، اما انگار هیچ نیست ...شاید من هیچ نمی بینم.
صادقانه بگویم ...در هرکه می نگرم از تو نشان می جویم ، به هرکجا می رسم نام تو را می پرسم که مبادا عابر آن کوچه بوده باشی و من .... من مثل هربار دیر می رسم ....
این بار سنگینی که بر دوش گرفته ام ...چیست ؟
چقدر از فاصله می ترسیدم و اکنون گرفتار آنم . چقدراز زمستان می ترسیدم و اکنون در بند آنم . چقدر از دوری می ترسیدم و حالا از عزیزترین ....دورم، دور.
مثل هربار .... دیر رسیدم ، دیر...اینجایی که منم ، باتو چقدر فاصله است ؟
چقدر فاصله تا دیدار؟ چقدر فاصله تا رسیدن؟
چقدر فاصله تا لمس دستهای نوازش توست؟
بگو:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
صدای قدمهای تو نزدیک است...من دورم ، دوباره صدای قدمهای تو نزدیک است ... گوش می کنم .گوش می کنم.
تو همین جایی ...نزدیک نزدیک . گاه صدای قدمهای تو را می شنوم ...
اما تو هستی ...نزدیک ...من دورم .گاه صدای قدمهای خودم را هم نمی شنوم .حتی نزدیک .
چقدر از فاصله می ترسیدم...
عزیز دلم .... کی شکوفه ی زمستان دلم می شوی؟
بگو:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
نوای نای نیستان ضمیر روشن باران گل همیشه بهارم خدا کند که بیایی...
...کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
به انتظــــــار تو نشسته ام و اینجا آمدن همه را نگریسته ام جز تو آرام آرام این زمستان را هم بهار می کنی ... اما زمستان دلم را چه کنم ؟
بهار من !
این هزار ساله ی انگار پاینده تا ابد را چه کنم؟
چقدر بشمرم قدمهای نا آشکاری که می روند و می آیند و مژده هایی که چه می دانم کدام درست و کدام نادرست...؟
از صدای گامهای غریب ناخرسند به انتظار صدایی از افق نزدیک ....ها...
همیشه رهایی من از بند این تردید ...بهار من!
کجا زمستانی دلم را شکوفه باران می کنی؟
بگو:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
اینجایی که من هستم ، با تو چقدر فاصله است؟ چقدر فاصله تا دیدار...؟چقدر فاصله تا رسیدن...؟ چقدر فاصله تا لمس دستهای نوازش توست......؟؟؟
ببین ...! وجب به وجب این فاصله را می شناسم . اما بخدا خستگی مرا از پای درانداخته.
حتی قدمی دیگر محال است. عزیز دلم!
بگو ... بگو .نمی شنوم. بگو:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
امشب نگاهم می کنی یا نه؟...
به چشمهایت ایمان دارم ... و گرنه ...من کجا و این جاده ی تا انتها سفر کجا ؟ و گرنه من کجا و حتی لحظه ای حس لطیف عبورت از کوچه های خواب؟
آه ...امروز هم مسافر ما به خانه باز خواهد گشت.
بگو:
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟
خسته ام خسته ... امشب نگاهم می کنی یا نه؟
حس می کنم امشب آنقدر زلال شده ام که آنسوترم...
پرواز پروانه ها را می بینی؟
امشب به دلجویی دستی بر سرم می کشی یا نه ؟ امشب حس می کنم آنقدر لطیف شده ام که مثل نسیم می گذرم و جاپایی نمی گذارم.
ببین امشب اصلا لایق این گفتگوی با تو هستم یا نه؟
تو که مرا تا فرصت این نا تمام تمام نمی کنی ؟ ها؟ خسته ام....
کدامین جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟...